و وجود انسانی را با بهانه‌های بیخود که در زبان زیبایند و دلنشین ولی در بطن و واقعیت تنها بهانه و دروغ

هستند به بازی بگیریم، منطقا می‌شود گفت به لجن بکشیم پستی و خودخواهی را تمام ساخته‌ایم.

می‌دانم می‌شود چندین نفر را در عین واحد دوست داشت ولی زشت‌ترین و نافرجام‌ترین دوست داشتنها

آنی است که فقط برای دل خود و رسیدن به اهداف خویش و نهایتش هوس و لذت بردن در ثانیه‌هایی

کوتاه باشد، بدون آنکه به نیازهای احساسی و عاطفی شخص مقابل ارزش و بها داد چنین دوست

داشتنی  تنها به خراب شدن تمام ابعاد روحی و جسمی و بیرونی و دنیایی انسانی ختم می‌شود که

گرفتار چنین رابطه‌ای شده است.

و برخی از ما چقدر حس ناخوشایندی را میهمان قلبی می‌کنیم که گمان می‌کنیم هیچ یک از کارهای ما

را نمی‌داند و نمی‌فهمد ولی باور نمی‌کنیم که همه را به خوبی می‌فهمد و شاید تنها دلیل بودنش

برخلاف ما این است که میهمان قلبش را عزیزتر از خود و خواسته‌هایش می‌داند و بر خلاف خودخواهان و

هوس رانان برآورده شدن خواسته‌های آآتتیابایتبینمبمحبوبش را مهم‌تر و لذت‌بخش‌تر از خواسته‌های دل

خویش می‌داند حتی اگر باعث عذاب و رنجش خاطرش گردد، دوست داشتنش واقعی است محبوبش را

به خاطر خود واقعی او دوست دارد نه به خاطر نیاز و هوس درونی خویش.

ولی زمانی چنین میزبانی نیز خسته خواهد شد و گمان می‌کنم رفتنش هم مانند ماندنش باعث نقصان

یا کمبود و تغییری در زندگی کسی نشود باز هم تنها کسی که در این جدایی رنجیده خاطر می‌شود

کسی است که دوست داشتنش واقعی است نه ظاهری و یا مقطعی .....

زمان زیباترین فرجه برای از بین بردن و حتی نشاندن گرد و غبار است پس باید تا آن هنگام که لازم است

با زمان همگام و همسفر باشیم. (درست مانند زمانی که منتظر رسیدن میوه‌ای کال می‌شویم).